Την ικανοποίηση τους εξέφρασαν οι ηγέτες της Ιορδανίας, της Ελλάδας και της Κύπρου σε Κοινό Ανακοινωθέν για την πρόοδο της συνεργασίας τους, σημειώνοντας, ταυτόχρονα και την ανησυχία τους για την αστάθεια στην ευρύτερη περιοχή.
Οι τρεις ηγέτες, ο βασιλιάς Αμπντάλα Β’ της Ιορδανίας, ο πρωθυπουργός της Ελλάδας, Κυριάκος Μητσοτάκης, και ο πρόεδρος της Κύπρου, Νίκος Χριστοδουλίδης, επιβεβαίωσαν την αποφασιστικότητά τους να αυξήσουν τη συνεργασία στους βασικούς τομείς του εμπορίου, της ενέργειας, των επενδύσεων και του πολιτισμού και να ενισχύσουν τη συνεργασία σε στρατηγικούς τομείς προτεραιότητας, όπως η ενίσχυση της ανθεκτικότητας των εφοδιαστικών αλυσίδων, η στήριξη της ασφάλειας των εμπορικών οδών και η ανάπτυξη υποδομών μεταφορών και logistics, κατά τρόπο που ενισχύει την οικονομική διασυνδεσιμότητα και αναδεικνύει την Ανατολική Μεσόγειο σε ζωτικό κόμβο σύνδεσης της Ευρώπης με τον αραβικό κόσμο.
Παράλληλα, επιβεβαίωσαν τη δέσμευσή τους στον σεβασμό του διεθνούς δικαίου, του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, τη διατήρηση της διεθνούς ειρήνης και ασφάλειας, τον σεβασμό της κυριαρχίας, της ανεξαρτησίας και της εδαφικής ακεραιότητας των κρατών, την απαγόρευση της απόκτησης εδάφους διά της βίας, την προώθηση φιλικών σχέσεων μεταξύ των εθνών και την ειρηνική επίλυση των διαφορών.
Εξέφρασαν, δε, τη βαθιά τους ανησυχία για την επικίνδυνη κλιμάκωση στη Μέση Ανατολή και τις σοβαρές ανθρωπιστικές, οικονομικές και συνέπειες ασφαλείας που αυτή συνεπάγεται, και τόνισαν την ανάγκη εντατικοποίησης των διεθνών προσπαθειών για την προώθηση της αποκλιμάκωσης και την ενίσχυση της περιφερειακής ειρήνης και σταθερότητας.
Παράλληλα, στο Κοινό Ανακοινωθέν τονίστηκε η σημασία της διατήρησης της εκεχειρίας μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής και του Ιράν, καθώς και της εργασίας προς μια συνολική και διαρκή λύση, σε βάση που θα αποτρέπει την επανάληψη των εντάσεων και θα διασφαλίζει τον σεβασμό του διεθνούς δικαίου, της κρατικής κυριαρχίας, της μη επέμβασης στις εσωτερικές υποθέσεις και της ελευθερίας της ναυσιπλοΐας στα Στενά του Ορμούζ, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο και τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας του 1982.
