«Η Ελλάδα ευτύχησε να έχει σπουδαίους άτυπους πρέσβεις: τους θαλασσινούς επιχειρηματίες, που σε μεγάλο βαθμό προέρχονται από οικογένειες που γέννησε η ίδια η ελληνική ναυτοσύνη. Μέλη οικογενειών, που από την εποχή της μετάβασης της ναυτιλίας από ιστιοφόρα στα ατμόπλοια, ταξίδεψαν με όραμα, πίστη, θάρρος και αποφασιστικότητα, σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης, για να προσφέρουν, με ανταγωνιστικούς όρους, τις καλύτερες δυνατόν υπηρεσίες στο χώρο των διεθνών θαλάσσιων μεταφορών».
Ο Γιώργος Φουστάνος, με ιδιαίτερη ικανοποίηση ξεδίπλωσε όλη την ιστορία των Ελλήνων εφοπλιστών και την διασύνδεση τους με τα Γερμανικά ναυπηγεία, αλλά και την τεράστια οικονομική προσφορά τους στην ανοικοδόμηση της μεταπολεμικής Γερμανίας, στα εγκαίνια της έκθεσης «Η θάλασσα ενώνει», που συνδιοργάνωσαν η ΑΜΚΕ Navira, του Γιώργου Φουστάνου και του γιου του, Μιχάλη Φουστάνου, καθώς και του Internationales Maritimes Museum Hmburg.
Η έκθεση θα διαρκέσει έως τις 3 Απριλίου 2026.
«Οι Έλληνες εφοπλιστές, έκαναν ότι έκαναν, χωρίς ποτέ να ζητήσουν επιδοτήσεις ή οποιαδήποτε οικονομική ενίσχυση από την πατρίδα τους. Αυτό ακριβώς διακρίνει, την εμπορική ναυτιλία από όλες ανεξαιρέτως τις υπόλοιπες του κόσμου», επισήμανε ο Γιώργος Φουστάνος και πρόσθεσε:
«Πράγματι, εάν εξετάσουμε ρεαλιστικά την εμπλοκή του Έλληνα εφοπλιστή με τη ποντοπόρο ναυτιλία, θα διαπιστώσουμε ότι στην ουσία ελάχιστα διαφέρει από την δραστηριότητα του απλού Έλληνα μετανάστη, που δημιουργεί την επιχείρηση του στην αλλοδαπή, εκτός του πλαισίου της εθνικής οικονομίας. Μόνο που, στην περίπτωση της ελληνικής ναυτιλίας, πέρα από τις ανεκτίμητες υπηρεσίες που προσφέρουν στο διεθνή χώροι οι εφοπλιστές μας, ο αντίκτυπος στη χώρα μας από τη συγκεκριμένη δραστηριότητα τους, προσλαμβάνει ιδιαίτερη βαρύτητα, και μάλιστα χωρίς να επιβαρύνει τον κρατικό προυπολογισμό».
Οι δεσμοί της ελληνικής και Γερμανικής ναυτιλίας είναι ισχυροί και αποδεικνύεται από το γεγονός ότι μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, οι Έλληνες εφοπλιστές κατασκεύασαν περισσότερα από 160 πλοία στα γερμανικά ναυπηγεία.
Οι επενδύσεις τους όχι μόνο εξασφάλισαν χιλιάδες θέσεις εργασίας στις πόλεις – λιμάνια της Βόρειας και της Βαλτικής Θάλασσας, αλλά συνέβαλαν επίσης στη διατήρηση και περαιτέρω ανάπτυξη της τεχνογνωσίας. Με τη σειρά τους, οι ναυπηγήσεις όλο και μεγαλύτερων και αποδοτικότερων πλοίων, επέτρεψαν στους Έλληνες εφοπλιστές να εξελιχθούν σε σημαντικούς παράγοντες στη νέα παγκοσμιοποιημένη οικονομία. Τα ονόματα των πλοίων που κατασκευάστηκαν στα γερμανικά ναυπηγεία αποτυπώνουν το εύρος αυτής της γερμανοελληνικής συνεργασίας.
Ο Αριστοτέλης Ωνάσης, άνοιξε τον δρόμο της συνεργασίας το 1949 όταν στην φαλαινοθηρική εταιρεία απασχόλησε Γερμανούς ναυπηγούς και 600 Γερμανούς ναυτικούς. Ακολούθησαν οι εφοπλιστές Αντώνης Παπαδάκης, Σταύρος Λιβανός, Σταύρος Νιάρχος, ο Νικόλας Λαιμός, ο Νικόλαος Ευσταθίου, ο Διαμαντής Πατέρας και πολλοί άλλοι, ενώ αργότερα οι Περικλής Παναγόπουλος και Ανδρέας Ποταμιάνος.
Ο Γιώργος Φουστάνος, επισήμανε επίσης ότι «τα τελευταία σαράντα χρόνια μελετώ διεξοδικά την πορεία της σύγχρονης ναυτιλίας, αξιοποιώντας την εμπειρία αλλά και πολύτιμες γνώσεις που απέκτησα προηγουμένως ως εφοπλιστής» και πρόσθεσε: «Επικεντρώθηκα, κυρίως, στα μεταπολεμικά επιτεύγματα των Ελλήνων στο διεθνή χώρο, προσπαθώντας να προσδιορίσω το μέγεθος του αποτυπώματος που αυτά άφησαν σε πέντε μεγάλα κράτη. Αναφέρομαι στη Γερμανία, το Ηνωμένο Βασίλειο, τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, την Ιαπωνία και τέλος, τη Νότια Κορέα. Συνειδητοποίησα τελικά ότι στην στενή συνεργασία των Ελλήνων με φορείς των πέντε αυτών κρατών κατά τις τρεις πρώτες μεταπολεμικές δεκαετίες, είχε ως αποτέλεσμα τη δημιουργία μιας νέας τάξης πραγμάτων, στην παγκόσμια ναυτιλία, την οποία, ακόμα και το πλέον ευφάνταστο σενάριο, δεν θα μπορούσε προκαταβολικά να καταγράψει. Και με δεδομένη τη ζωτική σημασία των θαλάσσιων μεταφορών για τη ζωή όλων των κατοίκων του πλανήτη, έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι, χωρίς την παρουσία των Ελλήνων, ο κόσμος θα ήταν αρκετά, ίσως και πολύ, διαφορετικός. Ταυτόχρονα θέλω να τονίσω ότι και ο ελληνικός εφοπλισμός δεν θα μπορούσε ποτέ να κατακτήσει τη σημερινή πρωταγωνιστική του θέση στο χώρο των θαλάσσιων μεταφορών, χωρίς τη δημιουργική συνεργασία φορέων από τα προαναφερθέντα πέντε κράτη».
