Στις 30 Ιουνίου, η πλατεία Κοραή μετατράπηκε σε μια «γλυκιά» αρένα, όπου αποδείχθηκε περίτρανα πως όταν ο Δήμαρχος Πειραιά αποφασίζει να «παίξει μπάλα», δεν αφήνει περιθώρια για δευτεροκλασάτες παραστάσεις.
Το 2ο Φεστιβάλ Βιοτεχνικού Παγωτού πέρασε στην ιστορία όχι μόνο για τη γεύση του, αλλά για το πώς ο Δήμος κατάφερε να κάνει «ματ» σε όσους πίστευαν ότι το παγωτό είναι… ιδιωτική περιουσία ή όχημα για δημοτική καριέρα.
Θυμάστε την περσινή παράσταση της 1ης Πανελλήνιας Ημέρας Βιοτεχνικού Παγωτού που όπως έλεγαν διοργανωτής ήταν το ΒΕΠ; Εκεί που το «βιοτεχνικό» παγωτό είχε το άρωμα… προσωπικής διαφήμισης – του Μαστρονικόλα; Το βίντεο της καμπάνιας έμοιαζε περισσότερο με διαφημιστικό σποτ καταστήματος παρά με δράση φορέα.
Φέτος, όμως, ο Γιάννης Μώραλης απέδειξε τι σημαίνει πολιτική ευφυΐα και «χάλασε τη συνταγή» των wannabe παραγόντων.
Με μια κίνηση ουσίας, πήρε τη διοργάνωση από το «συρτάρι» των προσωπικών φιλοδοξιών, την αγκάλιασε, τη «βάφτισε» δημοτική και την έκανε θεσμό για την πόλη.
Αξίζουν πραγματικά συγχαρητήρια στον Δήμαρχο Πειραιά, γιατί με τη στάση του ξεκαθάρισε το τοπίο: οι δημότες θέλουν δωρεάν παγωτό και γιορτή, όχι να γίνονται οι κομπάρσοι στο προσωπικό βίντεο κάποιου που ονειρεύεται δημοτικά έδρανα. Ο Μώραλης «το έφερε» το παιχνίδι στα μέτρα της πόλης, «ξεγυμνώνοντας» στην πράξη όσους προσπαθούσαν να καπηλευτούν μια δράση για ίδιον όφελος.
Βέβαια έχουμε και το «γλυκό» παρασκήνιο. Ο κ. Βουτσινάς, αφού κατηγορούσε τον συνδικαλισμό για τα πάντα, ξαφνικά ανακάλυψε τη γοητεία του – και τη χρηματοδότησε κιόλας! Ένα ερώτημα βασανίζει τους ζαχαροπλάστες της Θεσσαλονίκης ή της Ροδόπης : «Εμείς πότε θα φάμε παγωτό με τα λεφτά του Επιμελητηρίου;». Ή μήπως το «ταμείο» ανοίγει μόνο για όσους κινούνται στα νερά του Πειραιά;
Ο Δήμαρχος, στις 30 του μήνα, έκανε το δικό του «ταμείο». Έβαλε τους ζαχαροπλάστες στη σειρά, έδωσε το παγωτό στον κόσμο και έστειλε όλους τους «παίκτες» του παρασκηνίου να κάτσουν στον πάγκο. Το αποτέλεσμα είναι αδιαμφισβήτητο: Η πόλη έχει πλέον νέο θεσμό.
Το συμπέρασμα για όσους παρακολουθούν τα τεκταινόμενα στην πόλη είναι ξεκάθαρο: Ο Μώραλης δεν έστησε απλώς ένα φεστιβάλ, έστησε μια ολόκληρη στρατηγική. «Πάγωσε» τα σχέδια όσων ήθελαν να οικειοποιηθούν τη δράση, τους έβαλε στη θέση τους με τον πιο κομψό αλλά και εμφατικό τρόπο και απέδειξε πως η μόνη «βιοτεχνία» που παράγει αποτέλεσμα στον Πειραιά, είναι η ικανότητα να διαβάζεις την κοινωνία πριν προλάβουν οι άλλοι να στήσουν το επόμενο καλοστημένο πλάνο τους.
Ο Δήμος πήρε τη σκυτάλη της δράσης και την έκανε θεσμό, αποδεικνύοντας ότι η τοπική αυτοδιοίκηση δεν είναι μέσο για να χτίζουν κάποιοι το «brand» τους, αλλά για να προσφέρουν στους πολίτες.
Το παγωτό τελείωσε, η γεύση της ήττας για τους «γνωστούς-αγνώστους» παραμένει, και ο Πειραιάς προχωράει – με θεσμούς πλέον και όχι με «προσωπικές» γεύσεις που έμειναν οριστικά στο περιθώριο.
Καλή χώνεψη, κύριοι – και μην ανησυχείτε, η κατάψυξη του Δήμου έχει ακόμα αρκετό χώρο για τους… «θέλω να γίνω ΔΗΜΑΡΧΟΣ».
