Τα αδέρφια Λεμπιδάκη από την Κρήτη, τα οποία βρίσκονται στο «τιμόνι» της Πλαστικά Κρήτης, έχοντας λάβει τη σκυτάλη από τον πατέρα τους και ιδρυτή του Ομίλου, σπάνια δίνουν αφορμές για να βρεθούν στην κορυφή της επενδυτικής προσοχής.
Κι αυτό δεν σχετίζεται τόσο με τις ομολογουμένως συντηρητικές χρηματιστηριακές «πτήσεις» της μετοχής, όσο κυρίως με το χαμηλό προφίλ που έχουν επιλέξει να τηρούν. Άλλωστε, εφόσον το επιθυμούσαν, θα μπορούσαν να απασχολούν διαρκώς την επικαιρότητα χάρη στην ισχυρή παραγωγική βάση, την κερδοφορία… παντός καιρού, τα σταθερά μερίσματα, τον μηδενικό δανεισμό και τον υγιή ισολογισμό.
Βέβαια, η πρόθεση επέκτασης των δύο επιχειρηματιών στο Μαρόκο, μέσω της κυοφορούμενης εξαγοράς της Naturplas Industrial Sarl, δεν μπορεί εύκολα να περάσει κάτω από τα ραντάρ. Πρόκειται για μια σημαντική στρατηγική κίνηση εκ μέρους των Μιχάλη και Μανώλη Λεμπιδάκη, οι οποίοι μ’ αυτόν τον τρόπο προσπαθούν αφενός να ισχυροποιήσουν το «οπλοστάσιο» που διαθέτουν στα πλαστικά προϊόντα για αγροτικές χρήσεις, αφετέρου να βάλουν… πόδι σε μια αγορά – κλειδί που έχει ανοιχτές τις εξαγωγικές κεραίες προς τρεις διαφορετικές κατευθύνσεις, δηλαδή προς την Ευρώπη, την Αφρική και τη Μέση Ανατολή.
Εφόσον το deal ολοκληρωθεί (εκκρεμούν οι εγκρίσεις των ρυθμιστικών αρχών), η επόμενη ημέρα για τα αδέρφια Λεμπιδάκη, τα οποία συνεχίζουν το επιτυχημένο ιστορικό της οικογένειας από το Ηράκλειο, αναμένεται να περιλαμβάνει ακόμη μία παραγωγική βάση, επεκτείνοντας το αποτύπωμα δραστηριοποίησης της ελληνικής εισηγμένης.
Το εργοστάσιο της Naturplas στο Τετουάν (στα βόρεια της χώρας και κοντά στα σύνορα με την Ισπανία), το οποίο φέτος εκτιμάται ότι θα παράξει τζίρο σχεδόν 20 εκατ. ευρώ, θα σηματοδοτήσει την 8η χώρα με τοπική παραγωγική παρουσία της Πλαστικά Κρήτης. Μην ξεχνάμε ότι οι υπόλοιπες επτά είναι η Κίνα, η Ρουμανία, η Τουρκία, η Γαλλία, η Πολωνία, η Ρωσία και φυσικά, η Ελλάδα.
Κάπως έτσι, οι Μανώλης και Μιχάλης Λεμπιδάκης, οι οποίοι από κοινού κατέχουν τουλάχιστον το 50% του μετοχικού κεφαλαίου της εταιρείας, επιλέγουν να θωρακιστούν περαιτέρω έναντι των δεδομένων προκλήσεων που διέπουν τον κλάδο των πλαστικών. Από την αύξηση των τιμών στις πρώτες ύλες και την εκτόξευση του ενεργειακού κόστους έως τη μείωση των περιθωρίων κερδοφορίας και τις δυσκολίες εξασφάλισης των αναγκαίων αποθεμάτων.
Βέβαια, όλα τα παραπάνω δεν αλλάζουν τη «μεγάλη εικόνα» στο business plan των επιχειρηματιών, οι οποίοι καταφέρνουν σχεδόν πάντα να βγαίνουν αλώβητοι από τις κατά καιρούς αναταράξεις. Το ίδιο έκαναν στην πολυετή οικονομική κρίση, το ίδιο έκαναν στην περίοδο του Covid, το ίδιο αναμένεται να κάνουν και τώρα με τη «τρίδυμη» πρόκληση σε γεωπολιτικά, ενεργειακά και πληθωρισμό.
(Τα παραπάνω αποτελούν προϊόν δημοσιογραφικής έρευνας και δεν συνιστούν προτροπή για αγορά, πώληση ή διακράτηση οποιασδήποτε μετοχής)
