Ο θάνατος του Giorgio Armani δεν άφησε πίσω του μόνο ένα από τα ισχυρότερα ονόματα της ιταλικής μόδας, αλλά και ένα περίπλοκο στρατηγικό στοίχημα για τους μεγαλύτερους ομίλους πολυτελείας παγκοσμίως.
Επένδυση ή όχι κάθε κίνηση ενέχει ρίσκο
LVMH, L’Oréal και EssilorLuxottica βρίσκονται αντιμέτωποι με ένα δίλημμα: να επενδύσουν σε έναν ιστορικό οίκο που έχει χάσει μέρος της παλιάς του λάμψης, δεσμευόμενοι από αυστηρούς όρους διακυβέρνησης, ή να ρισκάρουν να αφήσουν έναν ανταγωνιστή να αποκτήσει προβάδισμα σε ένα από τα τελευταία μεγάλα ανεξάρτητα brands της ευρωπαϊκής πολυτέλειας.
Οι επενδυτές παραμένουν επιφυλακτικοί ως προς την αγορά μεριδίου του Armani, όμως οι κληρονόμοι έχουν προθεσμία μέχρι το τέλος του 2026, να εκπληρώσουν την τελευταία του επιθυμία, είτε προσελκύοντας έναν επενδυτή του κλάδου πολυτελείας ως μειοψηφικό μέτοχο είτε εισάγοντας τον όμιλο μόδας στο χρηματιστήριο.
Μέχρι στιγμής, έχει σημειωθεί μικρή πρόοδος. Το Ίδρυμα Giorgio Armani, με τη βοήθεια της Rothschild & Co, έχει ξεκινήσει συνομιλίες με τις LVMH, L’Oréal και EssilorLuxottica τις οποίες ο ίδιος ο αείμνηστος σχεδιαστής μόδας είχε ορίσει ως τους προτιμώμενους μελλοντικούς μετόχους του. Οι συνομιλίες όμως βρίσκονται ακόμα σε πολύ αρχικό στάδιο.
Οι απαγορευτικοί όροι και προϋποθέσεις
Οι τρεις υποψήφιοι δεν είναι ιδιαίτερα ενθουσιασμένοι με τους αυστηρούς όρους που ορίζονται στη διαθήκη του Armani, η οποία αναφέρει ρητά ότι ο επενδυτής που θα αποκτήσει μερίδιο 15% φέτος δεν θα έχει λόγο στη διοίκηση της εταιρείας μέχρι να παρέλθουν τρία χρόνια, οπότε θα έχει το δικαίωμα να αυξήσει το μερίδιό του στο 30% έως 50%.
Είναι εύλογα επιφυλακτικοί στο να επενδύσουν ένα δισεκατομμύριο ευρώ (το εκτιμώμενο κόστος του μειοψηφικού μεριδίου 15%) για να είναι απλοί θεατές σε μια εταιρεία της οποίας τα οικονομικά είναι πλέον ευάλωτα.
Η ιταλική μάρκα για το 2024 ανακοίνωσε κύκλο εργασιών 2,3 δισ. ευρώ και λειτουργικό περιθώριο (EBITDA) 398 εκατ. ευρώ, σχεδόν το ήμισυ του οποίου προήλθε από τα δικαιώματα που κατέβαλε η L’Oréal, η οποία κατέχει την άδεια για τα αρώματα και τα καλλυντικά Armani, και η EssilorLuxottica, η οποία διανέμει και παράγει τα οπτικά Armani.
Η στροφή της LVMH
Αυτές οι εξελίξεις αποτέλεσαν αφορμή για τη διοίκηση της LVMH, να ξεκινήσει επίσης συνομιλίες για μια πιθανή εξαγορά. Αρχικά, ο γίγαντας των προϊόντων πολυτελείας ήταν ανίκανος να πιέσει για αλλαγές στον τρόπο λειτουργίας της Armani.
Ταυτόχρονα όμως, η LVMH είναι και αυτή απρόθυμη να αφήσει το πεδίο ελεύθερο για τη L’Oréal και την EssilorLuxottica και συνεχίζει τις συνομιλίες απευθείας με το Ίδρυμα Giorgio Armani. Υπενθυμίζεται ότι το Ίδρυμα Giorgio Armani κατέχει μεγάλο μέρος του ελέγχου της μάρκας όντας υπεύθυνο για τη συνέχιση του οράματος του ιδρυτή.
Η L’Oréal και κυρίως η EssilorLuxottica, που δεν έχουν την ίδια εμπειρία με την LVMH στη διαχείριση εταιρειών πολυτελών ειδών, είναι από την πλευρά τους λιγότερο αντίθετες στην προοπτική να παραμείνουν παθητικοί παρατηρητές για τουλάχιστον τρία χρόνια, όπως έχουν καταστήσει σαφές στο Ίδρυμα Giorgio Armani.
Η κίνηση της οικογένειας Ντελ Βέκιο
Σε μια πιο πρόσφατη εξέλιξη, η οικογένεια Ντελ Βέκιο, και συγκεκριμένα ο Λεονάρντο Μαρία Ντελ Βέκιο, κληρονόμος του ομίλου Luxottica, τον Δεκέμβριο του 2025 αγόρασε το γιοτ Admiral, μήκους 72 μέτρων από τον Κωνσταντίνο Κλεάνθους.
Το σκάφος που σχεδιάστηκε από τον Τζιόρτζιο Αρμάνι, γνωστό πλέον ως «No Rush», είναι εξατομικευμένο μεγαγιοτ που κατασκευάστηκε από την The Italian Sea Group, με εσωτερική διακόσμηση από την Armani/Casa.
Η αγορά πραγματοποιήθηκε μετά την παρουσίαση του γιοτ στο Monaco Yacht Show και συνάδει με τη στενή επιχειρηματική σχέση της οικογένειας Del Vecchio με τον οίκο Armani. Σύμφωνα με πηγές, η κίνηση του family office αποτελεί ένδειξη ενδιαφέροντος και έκφραση προθυμίας ελέγχου στα περιουσιακά στοιχεία του Armani.
Με το 2026 να καλπάζει, το μέλλον του οίκου Armani παραμένει αβέβαιο. Οι υποψήφιοι επενδυτές καλούνται να ισορροπήσουν ανάμεσα στον σεβασμό της βούλησης του ιδρυτή, τον περιορισμένο έλεγχο στη διοίκηση και τις οικονομικές προκλήσεις ενός brand που στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό σε αδειοδοτημένα έσοδα.
Το ερώτημα δεν είναι μόνο ποιος μπορεί να αντέξει το κόστος της επένδυσης, αλλά ποιος είναι διατεθειμένος να περιμένει. Σε έναν κλάδο όπου η ταχύτητα και ο έλεγχος είναι κρίσιμα, ο χρόνος ίσως αποδειχθεί ο πιο ακριβός παράγοντας από όλους.
